به نظرم یکی از حسهای بدی که آدم ممکنه تجربه کنه این هست که بابت کارها یا چیزهایی که روزی به خاطرشون ذوق میکرده احساس پشیمونی کنه.
مثلا چند سال پیش کسی که خیلی دوستش داشتم بهم شکلاتی داد که اولین بار بود میخوردم. خیلی خوشمزه بود ولی بیشتر چون اون آدم داده بود دوستش داشتم. چند ماه بعدش رفتم تهران و پیداش کردم. یادمه با ذوق زیاد، دو سه کیلو خریدم. خدا رو شکر خانواده هم دوست داشتن و تعدادی رو هم با همون رفیق، در کنار چایی خوردیم.
حالا امروز اتفاقی یکی از همونها به دستم رسید و نتونستم بخورم. حال بدی بهم دست داد و احساس پشیمونی بهخاطر ذوقزدگی اون روزهام.
البته موارد زیادی از این مدل بوده ولی این یکی یادم اومد. گفتم بنویسم بلکه اندکی از بار پشیمونی کاسته بشه!
سلام پریسای عزیزم. خوبی؟
هرچی سن بالاتر میره، ذوقم به همهچی کم میشه.
سلام جانم
هم بالا رفتن سن و هم نارو خوردن، ذره ذره ذوق رو کور میکنه